Wiele spraw byłoby załatwionych lepiej, wiele problemów rozwiązanych szybciej, wiele zadań wykonanych efektywniej, gdyby ludzie byli bardziej kompetentni. Chyba jednak nie jest to priorytet. Zdobywanie kompetencji to żmudny i długotrwały proces, który należy właściwie zaplanować, przeprowadzić i zweryfikować.
Nikt prawie nie wie, jak ludzi czynić kompetentnymi. Posyła się człowieka do szkoły, w której nie uczy się, a naucza, wtłacza wiedzę ex cathedra. Umiejętności człowiek nabywa poprzez doświadczenie, czyli na własną rękę. Proces edukacji w obecnej formie bardziej w tym przeszkadza, niż pomaga.
Po latach nauki człowiek zaczyna karierę zawodową. Tu okazuje się, że w większości (śmiem twierdzić) przypadków przyswojona wiedza w miejscu pracy nie jest do niczego potrzebna. Zatem już proces rekrutacji jest obarczony dużą dozą uznaniowości. Przecież i tak każdego trzeba przeszkolić, wdrożyć, z początku przypilnować. Czyli można przyjąć doświadczonego albo swojego.
Tu rozpoczyna się właściwa ścieżka kariery. Budowanie kompetencji, doskonalenie zawodowe, awanse. No właśnie, awanse. Żeby pracownik nie zaszkodził przełożonemu/starszemu pracownikowi, lepiej tych kompetentnych przesadnie nie doceniać. Awansujmy swoich – to główne motto większości rządzących, czy to krajem, czy sklepem spożywczym. W „nieswoich” pracownikach narasta przekonanie, że te całe kompetencje są mocno przereklamowane. Przyjdzie co do czego, to swojego się awansuje, a kompetencje się nadrobi.
Wiedzą to już nawet maturzyści, którzy coraz liczniej odpowiadają w ankietach, że w zdobyciu dobrej pracy najbardziej pomagają znajomości.
Wychodzi na to, że najlepszym wyjściem dla kompetentnych lecz nieustosunkowanych jest praca na własny rachunek. Ale przecież nie każdy jest w stanie w taki sposób działać, nie każdy chce. Czy inaczej się nie da?
Nikt prawie nie wie, jak ludzi czynić kompetentnymi. Posyła się człowieka do szkoły, w której nie uczy się, a naucza, wtłacza wiedzę ex cathedra. Umiejętności człowiek nabywa poprzez doświadczenie, czyli na własną rękę. Proces edukacji w obecnej formie bardziej w tym przeszkadza, niż pomaga.
Po latach nauki człowiek zaczyna karierę zawodową. Tu okazuje się, że w większości (śmiem twierdzić) przypadków przyswojona wiedza w miejscu pracy nie jest do niczego potrzebna. Zatem już proces rekrutacji jest obarczony dużą dozą uznaniowości. Przecież i tak każdego trzeba przeszkolić, wdrożyć, z początku przypilnować. Czyli można przyjąć doświadczonego albo swojego.
Tu rozpoczyna się właściwa ścieżka kariery. Budowanie kompetencji, doskonalenie zawodowe, awanse. No właśnie, awanse. Żeby pracownik nie zaszkodził przełożonemu/starszemu pracownikowi, lepiej tych kompetentnych przesadnie nie doceniać. Awansujmy swoich – to główne motto większości rządzących, czy to krajem, czy sklepem spożywczym. W „nieswoich” pracownikach narasta przekonanie, że te całe kompetencje są mocno przereklamowane. Przyjdzie co do czego, to swojego się awansuje, a kompetencje się nadrobi.
Wiedzą to już nawet maturzyści, którzy coraz liczniej odpowiadają w ankietach, że w zdobyciu dobrej pracy najbardziej pomagają znajomości.
Wychodzi na to, że najlepszym wyjściem dla kompetentnych lecz nieustosunkowanych jest praca na własny rachunek. Ale przecież nie każdy jest w stanie w taki sposób działać, nie każdy chce. Czy inaczej się nie da?