Los zagnał mnie niedawno z wizytą do miasta w którym jest „cool”. Poza imprezą, na którą byłem zaproszony, najbardziej spodobały mi się trolejbusy – coraz rzadziej występujący (niestety) środek transportu. No więc jadę sobie zachwycony, rad z niecodziennej rozrywki, słuchając mimo woli rozmawiających ze sobą pasażerów. Nagle słyszę zdanie: „Ci ludzie to powariowali, ciągną z całej Polski do Warszawy, jakby nie było lepszych miejsc w kraju – ale to wszystko wina komunizmu!”. Innym razem w TV słyszę, że w Polsce mamy gospodarkę, kulturę i co tam jeszcze, na bardzo niskim poziomie, a wszystko z powodu komunizmu. Komunizm jako zmarnowane lata w dziejach Polski – jesteśmy niemili bo komunizm, nieufni bo komunizm, okradamy państwo i siebie nawzajem bo komunizm, podejrzewam, że nawet lato było deszczowe bo komunizm. Niech nikogo tu nie zmyli „wina Tuska” – Tusk też rządzi dlatego, że komunizm.
Jestem pod dużym wrażeniem mitu, który na moich oczach staje się prawdą. Od powtarzania, odmieniania przez wszystkie przypadki i przywoływania przy każdej okazji, komunizm staje się wytrychem – terminem służącym do tłumaczenia porażek, niedociągnięć oraz wszystkiego co złe, kiepskie bądź nie dość dobre.
Po pierwsze, w Polsce nigdy nie było komunizmu – taki ustrój to solidnie zbudowane, ściśle kontrolowane państwo totalitarne. W Polsce był (i jest) po prostu burdel o zabarwieniu socjalistycznym, czego pięknie dowiódł Ludwik Stomma. Po drugie, PRL to długa, niejednorodna epoka w historii polskiej państwowości i oprócz zła, którego nigdy nie brakowało, było trochę rzeczy dobrych. Polecam artykuł Krzysztofa Pilawskiego PRL to też była Polska. Gdybym próbował tworzyć argumenty do powyższych stwierdzeń, byłoby to wyłącznie nieudolne powtórzenie słów zawartych między innymi w tych artykułach; niech zatem za mnie mówią mądrzejsi.
Sprawa oceny PRL to tylko jedna strona problemu, do tego, w moim odczuciu ta, mniej ważna. Teza, jakoby cała mizeria i bylejakość pochodziła z PRL, stawia pod znakiem zapytania całą naszą historię przed 1944 rokiem. Według tej tezy nie było feudalizmu, złotej wolności szlacheckiej, rozbiorów, Polski międzywojennej, a jeśli nawet były, to zostało po nich samo dobre. Wszystko co złe, to komunizm. To pokazuje smutną prawdę – skoro da się wmówić ludziom takie rewelacje, to da się im wmówić wszystko. Proste rozwiązania są wygodne, dają poczucie siły i mądrości, wrażenie posiadania wielkiej wiedzy i umiejętności błyskotliwego rozumowania. Niestety, im człowiek więcej wie, tym mniejszą ma pewność swojej racji, z tym mniejszą kategorycznością wydaje sądy o ludziach i faktach. Świat nie jest jednoznaczny i nawet białe nie zawsze jest białe, a czarne – nie zawsze czarne.
PS A może nie jest tak źle? – mimo propagandy wielu ankietowanych w różnych sondażach np.: nie wie ile dni trwało Powstanie (wiadomo które), ocenia pozytywnie stan wojenny 1981 r., nienajgorzej wspomina czasy „słusznie minione” i nie głosuje gremialnie na „Prawdziwych Polaków”.
Jestem pod dużym wrażeniem mitu, który na moich oczach staje się prawdą. Od powtarzania, odmieniania przez wszystkie przypadki i przywoływania przy każdej okazji, komunizm staje się wytrychem – terminem służącym do tłumaczenia porażek, niedociągnięć oraz wszystkiego co złe, kiepskie bądź nie dość dobre.
Po pierwsze, w Polsce nigdy nie było komunizmu – taki ustrój to solidnie zbudowane, ściśle kontrolowane państwo totalitarne. W Polsce był (i jest) po prostu burdel o zabarwieniu socjalistycznym, czego pięknie dowiódł Ludwik Stomma. Po drugie, PRL to długa, niejednorodna epoka w historii polskiej państwowości i oprócz zła, którego nigdy nie brakowało, było trochę rzeczy dobrych. Polecam artykuł Krzysztofa Pilawskiego PRL to też była Polska. Gdybym próbował tworzyć argumenty do powyższych stwierdzeń, byłoby to wyłącznie nieudolne powtórzenie słów zawartych między innymi w tych artykułach; niech zatem za mnie mówią mądrzejsi.
Sprawa oceny PRL to tylko jedna strona problemu, do tego, w moim odczuciu ta, mniej ważna. Teza, jakoby cała mizeria i bylejakość pochodziła z PRL, stawia pod znakiem zapytania całą naszą historię przed 1944 rokiem. Według tej tezy nie było feudalizmu, złotej wolności szlacheckiej, rozbiorów, Polski międzywojennej, a jeśli nawet były, to zostało po nich samo dobre. Wszystko co złe, to komunizm. To pokazuje smutną prawdę – skoro da się wmówić ludziom takie rewelacje, to da się im wmówić wszystko. Proste rozwiązania są wygodne, dają poczucie siły i mądrości, wrażenie posiadania wielkiej wiedzy i umiejętności błyskotliwego rozumowania. Niestety, im człowiek więcej wie, tym mniejszą ma pewność swojej racji, z tym mniejszą kategorycznością wydaje sądy o ludziach i faktach. Świat nie jest jednoznaczny i nawet białe nie zawsze jest białe, a czarne – nie zawsze czarne.
PS A może nie jest tak źle? – mimo propagandy wielu ankietowanych w różnych sondażach np.: nie wie ile dni trwało Powstanie (wiadomo które), ocenia pozytywnie stan wojenny 1981 r., nienajgorzej wspomina czasy „słusznie minione” i nie głosuje gremialnie na „Prawdziwych Polaków”.